Osmaniye'de Yarım Asırlık Yorgancılık Mesaisi
Osmaniye'de 54 yıldır yorgancılık yapan 67 yaşındaki Mehmet Doğanay, küçük dükkanında çalışarak dört çocuğunu büyütüp evlendirdi. El emeğinin azaldığını belirten Doğanay, gençlerin mesleğe ilgi göstermemesinden dolayı yorgancılığın yok olma tehlikesiyle karşı karşıya olduğunu vurguladı.
Osmaniye'nin Cumhuriyet Mahallesi'nde yaşayan 67 yaşındaki Mehmet Doğanay, henüz 13 yaşındayken başladığı yorgancılık mesleğini 54 yıldır büyük bir özveriyle sürdürüyor. 10 metrekarelik küçük dükkanında iğne, iplik ve pamukla yorganlar diken Doğanay, yıllarca döktüğü alın teriyle dört çocuğunu okutup evlendirerek yuvalarını kurdu. Ömrünün büyük bir kısmını geçirdiği dükkanında halen ekmeğini kazanmaya devam eden Doğanay, bir yandan üretim yaparken diğer yandan yıllarını verdiği bu zanaatın unutulmaya yüz tutmasından endişe duyuyor.
Teknolojik gelişmeler ve hazır ürünlerin yaygınlaşmasıyla birlikte el emeği yorganlara olan ilginin azaldığını ifade eden Doğanay, mesleğin geleceği konusunda kaygılı. Genç kuşakların bu işi beğenmediğini belirten usta yorgancı, kendilerinden sonra bu geleneği sürdürecek kimsenin kalmayacağını dile getirdi.
İlgili haber: Sincik'te Su Kaynakları Tartışması Arbedeye Dönüştü
Mesleğine olan bağlılığını anlatan Mehmet Doğanay, "Ben ekmeğimi bu meslekten kazandım. 4 çocuk büyüttüm, hepsinin yuvasını kurdum. Hala bu işten ekmek yiyorum. Mesleğime kötü diyemem. Ancak şimdiki gençler bu mesleği beğenmiyor. Bizden sonra bu işi yapacak kimse kalmayacak" şeklinde konuştu.
İlgili haber: İnegöl'de Yalnız Yaşayan Yaşlı Adam Evinde Ölü Bulundu
Zanaatının değerini vurgulayan Doğanay, sözlerini şöyle sürdürdü: "Ben bu mesleğe başladığımda 13 yaşındaydım, şimdi 67 yaşındayım. Bu meslek kötü bir meslek değil. Ben ekmeğimi bu işten kazandım, 4 çocuk büyüttüm. Hepsi bu meslek sayesinde yedi, içti. Dördünü de evlendirdim, yuvalarını kurdum. Ben kalkıp da mesleğime kötü diyemem. Hâlâ bu işten ekmek yiyorum ve çalışmaya devam ediyorum. Bizden sonra bu mesleği sürdürecek kimse kalmayacak. Artık yapan yok. Parayla ’Gel, şu işi yap’ deseniz bile yapmazlar. Çünkü şimdiki gençler bu mesleği beğenmiyor. Eskiden bu işi yapan çoktu ama şimdi kalmadı. Meslek bitmek üzere, el emeğinin yerini hiçbir şey tutmaz. Hazır yapılanla elle yapılan bir olmaz. Ben yıllardır bu işi yapıyorum ama kendi evimde bile sadece iki tane kirkit dokuması var. Yaptıklarımı hep götürüp sattım. Kendim pek kullanmıyorum. Bence en güzeli pamuktur. Çünkü diğerleri insanı terletir. Pamuğun rahatlığını hiçbir şey tutmaz."
Yorum Yap