Çamurlu Çizmelerini Kapıda Bırakan Çiftçiye Nüfus Müdüründen Duygusal Jest

Balıkesir'in Havran ilçesine bağlı Hüseyinbeşeler Mahallesi'nde zeytin üreticiliği yapan Levent Koca, kaybettiği ehliyetini yenilemek amacıyla saat 16.35'teki randevusuna yetişmek için İlçe Nüfus Müdürlüğü'ne gitti. Tarladaki işlerinden hemen sonra kuruma ulaşan ve mesai bitimine az bir süre kaldığı için çizmelerini yıkamaya vakit bulamayan Koca, kamu binasının zeminini kirletmemek adına çizmelerini kapı girişinde çıkararak işlem bankosuna çoraplarıyla yürüdü.

Bir vatandaşın çoraplarıyla işlem yaptırmaya çalıştığını gören Havran İlçe Nüfus Müdürü Erhan Dayı, duruma anında müdahale ederek çizmeleri içeri getirtti ve kendi elleriyle Levent Koca'ya giydirdi. Bu sırada Müdür Dayı'nın, "Ayağının çamur olması önemli değil. Kalbin çamur olmasın kalbin. Senin gibi abiler bizim başımızın tacısınız" sözleri kurumda duygusal anların yaşanmasına neden oldu. Yaşananlar hem güvenlik kameraları hem de çevredeki vatandaşların cep telefonları tarafından kaydedildi.

İlgili haber: Sultangazi'de Hurda Kağıt Yüklü Kamyonette Yangın: Vatandaşlar Seferber Oldu

Olay sonrası açıklamalarda bulunan zeytin üreticisi Levent Koca, mesai bitimine yetişme telaşıyla çizmelerini temizleyemediğini belirterek, "O gün ehliyetimi kaybettiğimden dolayı nüfus müdürlüğünden saat 16.35’te sıra aldım. Saat 15.00’ten sonra tayfayı bıraktıktan sonra kuruma zor yetiştim. İster istemez ayaklarım ve çizmelerim çok çamurluydu. İçeriye çamurlu ayakkabıyla girerek saygısızlık yapmamak adına çizmelerimi çıkarmak zorunda kaldım. Bundan dolayı gurur duyuyorum; çünkü benim pisliğimi bir başkası çekmek zorunda değil. En azından gösterdiğim saygıdan dolayı kendimle gurur duyuyorum" dedi.

İlgili haber: Manisa'da Uyuşturucu Operasyonu: 26 Kişi Tutuklandı

Çizmelerini dışarıda bıraktığı için endişelendiğini ifade eden Koca, Müdür Erhan Dayı'nın jesti karşısında şaşkınlığını gizleyemeyerek şunları ekledi: "Acele geldiğim ve mesai bitimi olduğu için ayakkabılarımı yıkama şansım olmadı. Mecbur kaldığım için çizmeleri dışarıda bıraktım. İçeride aklım da orada kaldı; acaba çizmeleri biri alır gider de çorapsız, ayakkabısız kalır mıyım diye düşündüm. İşlemimi yaptığım sırada 5-10 dakika geçmeden müdür bey sağ olsun oradaki arkadaşlarla beraber çizmeleri kucaklayıp getirmişler. Ben de görünce şok oldum. Bana ’neden çıkardın’ diye sordu. Ben de çamurlu olduğundan dolayı utandığımı, mesai bitiyor diye yıkama fırsatım olmadığını söyledim. Sağ olsun müdür bey bizzat getirip giydirdi."